زبن باغ نی دمیدن صبحی و نی گلی ست

آیینه خیال تو پرداز می کند

گر فطرت تو پر نزند در فضای قدس

خاک فسرده راکه فلکتاز می کند

سحرآفرین تبسمت اعجاز می کند

این عرصه تا کجا نشود پایمال ناز

رخش تعین تو تک و تاز می کند