آیینه خیال تو پرداز می کند

شام ابد به جیب تو سر می برد فرو

صبح ازل زتو سخن آغاز می کند

هر رنگ و بو که می دمد از نوبهار صنع

گر فطرت تو پر نزند در فضای قدس

خاک فسرده راکه فلکتاز می کند

زبن باغ نی دمیدن صبحی و نی گلی ست