قطره را گوهر همان مشق تامل می کند

گریه توفان و حشت است ای چرخ دست از خود بشو

سیل ما خلخال پا از حلقه پل می کند

حفظ آب رو نفس در جیب دل دزدیدن است

گاه بر خاشاک و گه بر موج می پیچد غریق

حیله جوی زندگی چندین توکل می کند

آفت این باغ بیدل برخزان موقوف نیست