گریه توفان و حشت است ای چرخ دست از خود بشو

آب گوهر را خیالش در صدف مل می کند

از زمینگیری هوا آیینه دار شبنم است

اشک می گردد اگر آهم تنزل می کند

سیل ما خلخال پا از حلقه پل می کند

حفظ آب رو نفس در جیب دل دزدیدن است

قطره را گوهر همان مشق تامل می کند