سیل ما خلخال پا از حلقه پل می کند

از زمینگیری هوا آیینه دار شبنم است

اشک می گردد اگر آهم تنزل می کند

گریه توفان و حشت است ای چرخ دست از خود بشو

حفظ آب رو نفس در جیب دل دزدیدن است

قطره را گوهر همان مشق تامل می کند

گاه بر خاشاک و گه بر موج می پیچد غریق