اشک می گردد اگر آهم تنزل می کند

دل به مستی چون نغلتد درهوای نرگست

آب گوهر را خیالش در صدف مل می کند

از زمینگیری هوا آیینه دار شبنم است

گریه توفان و حشت است ای چرخ دست از خود بشو

سیل ما خلخال پا از حلقه پل می کند

حفظ آب رو نفس در جیب دل دزدیدن است