دل به مستی چون نغلتد درهوای نرگست

هرقدر پر می زند افسردگی گل می کند

عافیت خواهی به هر افسونی از جا در میا

خاک بر باد است اگر ترک تحمل می کند

آب گوهر را خیالش در صدف مل می کند

از زمینگیری هوا آیینه دار شبنم است

اشک می گردد اگر آهم تنزل می کند