عافیت خواهی به هر افسونی از جا در میا

کز غبارم سرمه چشم تغافل می کند

غیر خاکستر دلیل اضطراب شعله نیست

هرقدر پر می زند افسردگی گل می کند

خاک بر باد است اگر ترک تحمل می کند

دل به مستی چون نغلتد درهوای نرگست

آب گوهر را خیالش در صدف مل می کند