آب گوهر را خیالش در صدف مل می کند

عافیت خواهی به هر افسونی از جا در میا

خاک بر باد است اگر ترک تحمل می کند

دل به مستی چون نغلتد درهوای نرگست

از زمینگیری هوا آیینه دار شبنم است

اشک می گردد اگر آهم تنزل می کند

گریه توفان و حشت است ای چرخ دست از خود بشو