پهلوی از نان تهی ایجاد گندم می کند

از ادبگاه خموشی گوش باید وام کرد

سرمه گون چشمی درین مخمل تکلم میکند

هر کجا باشد قناعت آبیار اتفاق

رحم بر بی مغزی ما کن که این نقش حباب

خویش را آیینه دریا توهم می کند

بیدل از بس بی نم افتاده است بحر اعتبار