گرد شبنم پیشتاز صبح ایجاد من است

فهم خود بیش از خرابیها خرابم می کند

در عقوبت خانه ننگ دویی افتادهم

ما و تو چندان که می بالد عذابم می کند

خنده ، گل ناکرده ، سامان گلابم می کند

نقطه موهومم اما عمرها شد ذره وار

عشق از دیوان خورشید انتخابم می کند