روح ز وهم خود عبث ترک بدن نمی کند

لب مگشای چون صدف تا گهر آوری به کف

گوش طلب که کارگوش هیچ دهن نمی کند

قطره محیط می شود چون ز سحاب شد جدا

هستی خود گداز من شمع شرر بهانه ای ست

لیک کسی نگاه گرم جانب من نمی کند

خون امید می خورد بی تو دل شکسته ام