لیک کسی نگاه گرم جانب من نمی کند

قطره محیط می شود چون ز سحاب شد جدا

روح ز وهم خود عبث ترک بدن نمی کند

هستی خود گداز من شمع شرر بهانه ای ست

خون امید می خورد بی تو دل شکسته ام

طره سرکشت چرا یاد شکن نمی کند

بسکه هوای غربتم چون نفس است دلنشین