هستی خود گداز من شمع شرر بهانه ای ست

گوش طلب که کارگوش هیچ دهن نمی کند

قطره محیط می شود چون ز سحاب شد جدا

روح ز وهم خود عبث ترک بدن نمی کند

لیک کسی نگاه گرم جانب من نمی کند

خون امید می خورد بی تو دل شکسته ام

طره سرکشت چرا یاد شکن نمی کند