بیش از آن کان پنجه بیباک بربندد نگار

ناتوانی باز چون شمعم چه افسون می کند

می پرد رنگ و مرا از بزم بیرون می کند

سایه برک حنا برمن شبیخون می کند

خلق ناقص این کمالاتی که می چیند به هم

همچو ماه نو حساب کاهش افزون می کند