خلق ناقص این کمالاتی که می چیند به هم

می پرد رنگ و مرا از بزم بیرون می کند

بیش از آن کان پنجه بیباک بربندد نگار

سایه برک حنا برمن شبیخون می کند

همچو ماه نو حساب کاهش افزون می کند

تا ابد صید دو عالم گر تپد در خاک و خون

بهله ناموس از دستش که بیرون می کند