بهله ناموس از دستش که بیرون می کند

خلق ناقص این کمالاتی که می چیند به هم

همچو ماه نو حساب کاهش افزون می کند

تا ابد صید دو عالم گر تپد در خاک و خون

هر دماغی را به سودای دگر می پرورند

آتش این خانه دود از موی مجنون می کند

پایه اقبال عزت خاص قدر صبح نیست