هر دماغی را به سودای دگر می پرورند

همچو ماه نو حساب کاهش افزون می کند

تا ابد صید دو عالم گر تپد در خاک و خون

بهله ناموس از دستش که بیرون می کند

آتش این خانه دود از موی مجنون می کند

پایه اقبال عزت خاص قدر صبح نیست

تا نفس باقی ست هرکس سیر گردون می کند