پایه اقبال عزت خاص قدر صبح نیست

بهله ناموس از دستش که بیرون می کند

هر دماغی را به سودای دگر می پرورند

آتش این خانه دود از موی مجنون می کند

تا نفس باقی ست هرکس سیر گردون می کند

ای بداندیش از مکافات عمل ایمن مباش

وضع شیطان آدمی را نیز ملعون می کند