آتش این خانه دود از موی مجنون می کند

تا ابد صید دو عالم گر تپد در خاک و خون

بهله ناموس از دستش که بیرون می کند

هر دماغی را به سودای دگر می پرورند

پایه اقبال عزت خاص قدر صبح نیست

تا نفس باقی ست هرکس سیر گردون می کند

ای بداندیش از مکافات عمل ایمن مباش