تا ابد صید دو عالم گر تپد در خاک و خون

سایه برک حنا برمن شبیخون می کند

خلق ناقص این کمالاتی که می چیند به هم

همچو ماه نو حساب کاهش افزون می کند

بهله ناموس از دستش که بیرون می کند

هر دماغی را به سودای دگر می پرورند

آتش این خانه دود از موی مجنون می کند