هنگامه چه عیش فروزم که همچو شمع

از درد غربت تو وطن گریه می کند

تیمار جسم چند عرق ریز انفعال

تعمیر بر بنای کهن گریه می کند

گل نیز بی تو بر سر من گریه می کند

شبنم درین بهار دلیل نشاط نیست

صبحی ست کز وداع چمن گریه می کند