تیمار جسم چند عرق ریز انفعال

چون طفل بر زمین مفکن گریه می کند

ای قطره غفلت از نم چشم محیط چند

از درد غربت تو وطن گریه می کند

تعمیر بر بنای کهن گریه می کند

هنگامه چه عیش فروزم که همچو شمع

گل نیز بی تو بر سر من گریه می کند