از درد غربت تو وطن گریه می کند

اشکی که مهر پروردش در کنار چشم

چون طفل بر زمین مفکن گریه می کند

ای قطره غفلت از نم چشم محیط چند

تیمار جسم چند عرق ریز انفعال

تعمیر بر بنای کهن گریه می کند

هنگامه چه عیش فروزم که همچو شمع