پیش طمع دور باش نیشکری می کند

در همه حال آدمی شخص ملک سیرت است

لیک به جاه اندکی ناز خری می کند

حرص گوارا گرفت تلخی ادبار منع

جوهر فرهاد نیست ورنه در این کوهسار

صورت هر سنگ و گل ، مو کمری می کند

زنگ و صفای دل است غفلت و آگاهی ام