صورت هر سنگ و گل ، مو کمری می کند

حرص گوارا گرفت تلخی ادبار منع

پیش طمع دور باش نیشکری می کند

جوهر فرهاد نیست ورنه در این کوهسار

زنگ و صفای دل است غفلت و آگاهی ام

آینه در هر صفت پرده دری می کند

بیدل از افشای راز منفعلم کرد عشق