دست افسوسی که دارم سینه مالی می کند

از زبان حیرت دیدار کس آگاه نیست

عمرها شد چشم من فریاد حالی می کند

جز ندامت نیست دلاک کسلهای هوس

گوشه دیوار فقرم گرمی پهلو بس است

سایه ، بر دوش و برم ، کار نهالی می کند

چون چنار از بی بری هم کاش تا پیری رسم