جز ندامت نیست دلاک کسلهای هوس

آتش است آبی که در جامت زلالی می کند

از زبان حیرت دیدار کس آگاه نیست

عمرها شد چشم من فریاد حالی می کند

دست افسوسی که دارم سینه مالی می کند

گوشه دیوار فقرم گرمی پهلو بس است

سایه ، بر دوش و برم ، کار نهالی می کند