ابروی بی مو به چشم ما هلالی می کند

خامشی دل چسبیی دارد که تا وامی رسیم

حرف نامربوط ما را شعر عالی می کند

شبهه از طاق بلند افکنده مینای شعور

لاف منعم بشنو و تن زن که آب و رنگ جاه

عالمی را بلبل گلهای قالی می کند

با همه واماندگی زین دشت و در باید گذشت