لاف منعم بشنو و تن زن که آب و رنگ جاه

حرف نامربوط ما را شعر عالی می کند

شبهه از طاق بلند افکنده مینای شعور

ابروی بی مو به چشم ما هلالی می کند

عالمی را بلبل گلهای قالی می کند

با همه واماندگی زین دشت و در باید گذشت

سایه گر پایی ندارد سینه مالی می کند