با همه واماندگی زین دشت و در باید گذشت

ابروی بی مو به چشم ما هلالی می کند

لاف منعم بشنو و تن زن که آب و رنگ جاه

عالمی را بلبل گلهای قالی می کند

سایه گر پایی ندارد سینه مالی می کند

بسکه جای پر زدن تنگ است درگلزار ما

چاره پرواز رنگ ، افسرده بالی می کند