خلق از آغوش عدم نارسته می جوید فراغ

کوه هم گر پا فشارد سکته خوانی می کند

زبن من و ما چون شرارکاغذ آتش زده

اندکی دامن فشاندن گل فشانی می کند

بی نشانی هم تلاش بی نشانی می کند

ذوق خودداری ز ما جز پستی همت نخواست

خاک اگر تمکین نچیند آسمانی می کند