آسمان دوش خمی دارد که بارش عالم است

مغز بی ناموس ما را استخوانی می کند

از تعین چند مهمان فضولی زبستن

خاکساری بیش از اینت میزبانی می کند

کار صد قدرت همین یک ناتوانی می کند

بر دل ما کس ندارد یک تبسم التفات

زخم اگر می خندد اینجا مهربانی می کند