مغز بی ناموس ما را استخوانی می کند

این بلند و پست کز گرد نفس گل کرده است

تا کسی از خود برآید نردبانی می کند

عجز پر بی پرده است اما درشتیهای طبع

از تعین چند مهمان فضولی زبستن

خاکساری بیش از اینت میزبانی می کند

آسمان دوش خمی دارد که بارش عالم است