عجز پر بی پرده است اما درشتیهای طبع

خاک اگر تمکین نچیند آسمانی می کند

این بلند و پست کز گرد نفس گل کرده است

تا کسی از خود برآید نردبانی می کند

مغز بی ناموس ما را استخوانی می کند

از تعین چند مهمان فضولی زبستن

خاکساری بیش از اینت میزبانی می کند