خاکساری بیش از اینت میزبانی می کند

عجز پر بی پرده است اما درشتیهای طبع

مغز بی ناموس ما را استخوانی می کند

از تعین چند مهمان فضولی زبستن

آسمان دوش خمی دارد که بارش عالم است

کار صد قدرت همین یک ناتوانی می کند

بر دل ما کس ندارد یک تبسم التفات