فریب صلح مخور ازگشاده رویی خلق

به آرمیدگی دل که بیخودان سنگند

ز عیب پوی ابنای روزگار مپرس

یکی گر آینه پرداخت دیگران زنگند

که تنگ حوصلیگیهای عرصه جنگند

به وادیی که طلب نارسای مفصد اوست

بهوش باش که منزل رسیدن لنگند