عجزم رضا نداد به رعنایی کلاه

دستی که نیست چون مژه جز بر قفا بلند

صد نیستان تهی شدم از خود ولی چه سود

هویی نکرد گردن از این کوچه ها بلند

گشتم همان چو آبله در زیر پا بلند

از بسکه شرم داشتم از یاد قامتش

دل شیشه ها شکست و نکردم صدا بلند