گشتم همان چو آبله در زیر پا بلند

صد نیستان تهی شدم از خود ولی چه سود

هویی نکرد گردن از این کوچه ها بلند

عجزم رضا نداد به رعنایی کلاه

از بسکه شرم داشتم از یاد قامتش

دل شیشه ها شکست و نکردم صدا بلند

عرض اثر، نشانه آفات گشتن است