دل شیشه ها شکست و نکردم صدا بلند

عجزم رضا نداد به رعنایی کلاه

گشتم همان چو آبله در زیر پا بلند

از بسکه شرم داشتم از یاد قامتش

عرض اثر، نشانه آفات گشتن است

جمعیت ازسری که نشد هیچ جا بلند

کلفت نوای دردسر هیچکس نه ایم