جمعیت ازسری که نشد هیچ جا بلند

از بسکه شرم داشتم از یاد قامتش

دل شیشه ها شکست و نکردم صدا بلند

عرض اثر، نشانه آفات گشتن است

کلفت نوای دردسر هیچکس نه ایم

در پرده های خامشی آواز ما بلند

ساغر به طاق همت منصور می کشیم