ای خرمنت هوا نشوی غره نفس

هرجا دلی بود گرو زلف او کنند

پر سرکش است حسن ، همان به که بیدلان

آیینه داری دل بی آرزو کنند

زین ریشه ها که سیر خزان در نمو کنند

حیرت متاع گرمی بازار وهم باش

یکسوست آنچه در نظرت چارسو کنند