شمع وار آینه راستی از دست مده

گر شوی اینقدر آگه که خدا می بیند

زندگانی چه و آسودگی عمر کدام

صبح ما عرض غباری به هوا می بیند

کور هم پیش و پس خود به عصا می بیند

جای رحم است گر آزاده مقید گردد

آب در کسوت آیینه چها می بیند