کان گلستان حیا جانب ما می بیند

بلبل ما چه کندگر نشود محو خروش

از رگ گل همه محراب دعا می بیند

به که ما نیز چو شبنم عرقی آب شویم

همه ماضی ست کجا حال و کدام استقبال

دیده هر سو نگرد رو به قفا می بیند

بس که کاهیده ام از درد تمنا بیدل