ترنجبینست چو شبنم به نوک خار نشیند

به دشت چیند اگر خوی بد بساط فراغت

همان ز تنگی اخلاق در فشار نشیند

توان به نرمی از آفات کرد کسب حلاوت

دو روز شبهه هستی ست انفعال تماشا

وگرنه چشم که داردگر این غبار نشیند

بهوش باش که پا در رکاب عرصه فرصت