دو روز شبهه هستی ست انفعال تماشا

همان ز تنگی اخلاق در فشار نشیند

توان به نرمی از آفات کرد کسب حلاوت

ترنجبینست چو شبنم به نوک خار نشیند

وگرنه چشم که داردگر این غبار نشیند

بهوش باش که پا در رکاب عرصه فرصت

اگر به خانه نشیند که زین سوار نشیند