نشسته است به نازی که هرکجا ننشیند

سر ی که تیغ تو باشد چو شمع کردن نازش

چه دولت است که از دوش ما جدا ننشیند

بر آستان توگرد نیاز سجدoپرستان

به محفلی که نگاهت عیار حوصله گیرد

حیا به روی کس از شوخی حیا ننشیند

ز اختراع ضعیفی است اینکه سعی غبارم