در وادیی که داشت ضعیفی صلای جهد

سیر بهار امن گریبان پسند بود

شبنم به سعی مردمک چشم مهرشد

از خود چو رفت قطره به بحر ارجمند بود

دستم به قدر آبله پا بلند بود

مردیم و زد نفس در افسون عافیت

پیری چو مار حلقه طلسم گزند بود