چهره آیینه ها را غازه خاکستر بود

نکهت گل ، دام اگر دارد همان برگ گل است

رهزن پرواز مشتاق تو بال و پر بود

با غبار فقر سازد هر کجا روشن دلی است

آنقدر رفعت ندارد پایه ارباب قال

واعظان را اوج عزت تا سر منبر بود

روشناس هستی ازآیینه اشکیم و بس