واعظان را اوج عزت تا سر منبر بود

با غبار فقر سازد هر کجا روشن دلی است

چهره آیینه ها را غازه خاکستر بود

آنقدر رفعت ندارد پایه ارباب قال

روشناس هستی ازآیینه اشکیم و بس

نیستی جوشد ز شبنم گر نه چشم تر بود

ره ندارد سرکشی در طینت صاحبدلان